محمد جواد مغنية ( مترجم : معمورى )

442

در سايه سار نهج البلاغه ( في ظلال نهج البلاغة ) ( فارسى )

خطبه 217 شكوه از قريش « اللّهمّ إنّي أستعديك على قريش و من أعانهم فإنّهم قد قطعوا رحمي و أكفئوا إنائي و أجمعوا على منازعتي حقّا كنت أولى به من غيري و قالوا ألا إنّ في الحقّ أن تأخذه و في الحقّ أن تمنعه فاصبر مغموما أو مت متأسّفا فنظرت فإذا ليس لي رافد و لا ذابّ و لا مساعد إلّا أهل بيتي فضننت بهم عن المنيّة فأغضيت على القذى و جرعت ريقي على الشّجا و صبرت من كظم الغيظ على أمرّ من العلقم و آلم للقلب من و خز الشّفار . » ترجمه خدايا براى پيروزى بر قريش و يارانشان از تو كمك مىخواهم ، كه پيوند خويشاوندى مرا بريدند و كار مرا دگرگون كردند ، و همگى براى مبارزه با من در حقّى كه از همه آنان سزاوارترم ، متّحد گرديدند و گفتند : « حق را اگر توانى بگير ، و يا اگر تو را از حق محروم دارند ، يا با غم و اندوه صبر كن ، و يا با حسرت بمير . » به اطرافم نگريستم ، ديدم كه نه ياورى دارم و نه كسى از من